Sport

Finale

Ja, maar dan vooral in de hopeloosheid van de gevierde vedetten. De strijd gaat tussen de Fransen als cynisch collectief en de Kroaten als kamikazes in strijdlust en onverzettelijkheid. De finalisten zijn geen fremdkörper, hebben voetbaltraditie en raspaardjes. De Fransen continueren de traditie van ervaring en grandeur, de Kroaten zijn een zootje ongeregeld dat zich ontworsteld heeft aan de Balkanoorlog en vervolgens onder de molensteen van meedogenloze corruptie verzeilde. Alreeds zeventiger met een spierziekte. Al vielen er beeldschone doelpunten, zoals die twee van de Uruguayaan Cavani en de loeiers van de Rus Denis Tsjerysjev. Deze keer konden ze het verschil niet maken.Wie mij het meest ontroerde, was de Uruguayaanse coach Oscar Tabárez. Voetbal een feest? In beide kleedkamers weerkaatst activistisch nationalisme. Dat waren ook de mensen op de tribunes die hun blote bierpensen en vulgaire attributen thuis hadden gelaten en soms de muzikaliteit van het Kozakkenkoor benaderden. Het tekent de beleving. Op het veld is het contrast groter. Zijn krukken staan als Griekse zuilen naast hem in de dug-out. Ze zijn niet meer van de jongsten, maar hun geeuwhonger naar succes was groter dan van de arrivés uit grote voetballanden. Ook nog tien keer beschaafder dan Luis Suárez. Beide elftallen zijn een compositie van minderheden. In de kleedkamer van de Kroaten weerklinkt soms een strijdlied uit de Balkanoorlog, in de Franse vestiaire wordt het ritmische ‘yéyé’ van de banlieue nagebootst. Als incarnatie van passie was Tabárez het gezicht van dit toernooi. Prutslanden in oppervlakte en in bevolkingsregisters. Een cruijffiaanse strateeg met schraal vogelkopje. Dat oordeel is te streng. Of het WK ook ontroerde? Gebutste staatsburgers.Het WK in Rusland heeft niet teleurgesteld. Als Kylian Mbappé scoort, wordt hij met zijn negentien jaar dé speler van het toernooi. Sinds 2006 trainer van het nationale elftal. Geen van beiden heeft de finaleplaats gestolen.Sommigen spreken van een saai toernooi zonder echte godenzonen. Saai op de tribunes, gortdroog op de velden. De WK-finale tussen Frankrijk en Kroatië lijkt een Europees onderonsje, maar is het niet. De kunst van het verdedigen heeft de bravoure van spitsen weer even ingehaald. Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver. De Belgen speelden het mooiste voetbal onder de artistieke impulsen van Eden Hazard en hadden in Thibaut Courtois de beste keeper.De stadions in Moskou, Sint-Petersburg en Kazan waren een streling voor het oog. De Fransen spelen compact en defensief, de Kroaten fladderen artistiekeriger onder regie van Luka Modric. Messi, Neymar, Ronaldo, de hele Mannschaft; ze vielen op zichzelf terug als een sputterende motor. Al wordt hij dicht op de hielen gezeten door Luka Modric en Eden Hazard. Een hoogmis van individuele virtuositeit en dribbelkunst is het niet geworden, maar een ondoordringbaar blok zoals de Fransen kan ook mooi zijn. Oerwoudgeluiden bleven achterwege. Maar ze hadden wel de beste spelers van het eindtoernooi in hun midden. Romelu Lukaku was een kunstwerk in zijn eentje.De wedstrijd Kroatië-Engeland was een slijtageslag met Perisic, Modric en Rakitic als verfijnde samoerai in de hoofdrol. Als België deze zaterdag van Engeland wint – de logica zelve – zijn twee van de drie landen aan de top van het internationale voetbal kleine enclaves. Niet Georges Brassens en Leo Ferré zijn het klankkussen voor Les Bleus, maar Maghrebijnse rappers en Afrikaanse combo’s. De Russen hebben er alvast alles aan gedaan.